Punjabi Poetry میں سناں جے رات خاموش نوں

Mehvish

Super Member
میں سناں جے رات خاموش نوں
میرے دل ءچ کوئی دعا کرے
ایہہ زمین ہووے سرانگلی
ایہہ درخت ہون ہرے بھرے

ایتھوں کل پرندے ہی اڑ گئے
ایتھے میگھ آؤندے وی مڑ گئے
ایتھے کرن اج کلھ برکھ وی
کتے ہور جان دے مشورے

نہ تاں کرسیاں نوں نہ تخت نوں
نہ صلیب سخت کرخت نوں
ایہہ مذاق کرن درخت نوں
بڑے سمجھدار نے مسخرے

ہن چیر ہندیاں وی چپ روے
ہن آریاں نوں وی چھاں دوے
ایہہ جو آکھدا سی میں برکھ ہاں
ہن وقت آیا ہے سدھ کرے

میں چلا کے تیر کمان ءچوں
رت سمدی سوچاں نشان ءچوں
تاں دعا ایہہ نکلے زبان ءچوں
میرا تیر ڈگ پئے ارے پرے

میرے پنڈ دی نیند نوں چیردی
گڈی لنگھی رات اخیر دی
ٹٹی نیند برکھ فقیر دی
پیلے پتے مسافر اترے

کوئی لفظ لفاظاں دے ساک وچ
نہ گھٹن سہے کسے واک وچ
تدے جھجھکداں کجھ آکھدا
کجھ لکھدیاں میرا من ڈرے

اوہ بنا رہے نے عمارتاں
اسیں لکھ رہے ہاں عبارتاں
تاں جو پتھراں دے وجود وچ
کوئی آتما وی رہا کرے

کوئی ساک کد ہے ہمیش تک
اک تاپمان وشیش تک
جڑے رہن تتاں دے نال تت
پھر ٹٹ کے ہو جاون پرے

اوہ سی یودھا کاہدا فقیر سی
اوہدے لفظ ہی اوہدے تیر سی
تے اوہ لفظ کڈھے زبان ءچوں
پہلاں اپنی رت ءچ ہی نم کرے

کجھ لوک آئے سی بے سرے
میری توڑ برتی چلے گئے
ہن مڑ کے راگ پرو رہاں
تے میں چگ رہاں سر بکھرے

اک واک سن کے سحر گئے
چن گمیاں تارے بکھر گئے
میرے من دے نیر گندھل گئے
بڑی دیر تیک نہ نترے

چل سورجا، چل دھرتیئے
مڑ سن سمادھی ءچ پرتیئے
کل رات ہوئے نے رات بھر
ایہی تاریاں وچ تذکرے

سرجیت پاتر​

Continue reading...
 
Top